Xəbərlər
Bu günkü qonağımız – 91,75 bal toplayaraq Göyçay rayon 8 nömrəli tam orta məktəbi seçən Günel İmranovadır

Mən, Günel İmranova, 20 avqust 2004-cü ildə Xızı rayonunun Yeni Yaşma qəsəbəsində dünyaya gəlmişəm. Altı nəfərlik bir ailənin övladıyam. Evin böyüyü olmaq mənə hələ kiçik yaşlarımdan məsuliyyətli olmağı, qarşıma məqsəd qoymağı və başladığım işi sona qədər davam etdirməyi öyrədib. Atam uzun illər polis əməkdaşı kimi xidmət edib, bu gün isə təqaüddədir. Onun zəhmət, məsuliyyət və vətənə xidmət anlayışı ilə böyüməyim həyatımın hər mərhələsində mənə örnək olub.
Mənim üçün həyatdakı ən vacib suallardan biri həmişə bu olub: “Böyüyəndə kim olmaq istəyirəm?” Zaman keçdikcə başa düşdüm ki, mən sadəcə bir peşə seçmək istəmirəm. Mən insanın həyatına toxunan, onun gələcəyində kiçik də olsa iz buraxan bir iş görmək istəyirəm. Müəllimliyi seçməyim də məhz bu düşüncədən yarandı. Çünki müəllim yalnız dərs keçən insan deyil. Müəllim bəzən bir uşağın özünəinamını ilk dəfə qazandıran, bəzən onun bacarığını özündən əvvəl görən, bəzən də “sən bacararsan” deməklə onun həyatında böyük bir qapı açan insandır. Mən də belə bir insan olmaq istədim.
2022-ci ildə Azərbaycan Dövlət Pedaqoji Universitetinin “İbtidai sinif müəllimliyi” ixtisasına qəbul oldum. Universitet illəri mənim üçün sadəcə diplom almaq üçün keçdiyim bir mərhələ olmadı. Bu illərdə mən həm müəllimliyi öyrəndim, həm də özümü tanıdım.
2023-cü ildə təhsilimi SABAH qruplarında davam etdirmək imkanım oldu. Bu mərhələ mənim üçün xüsusi əhəmiyyət daşıyırdı. Daha fərqli mühitdə, daha böyük məsuliyyətlə və öz üzərimdə daha çox işləyərək müəllimlik anlayışına başqa tərəfdən baxmağa başladım. Universitet illərində ətrafımdakı insanların müxtəlif sahələrə yönəldiyini gördüm. Kimi başqa istiqamətdə öz gələcəyini qurmaq istəyirdi, kimi başqa bir peşə seçirdi. Mən isə hər dəfə seçim qarşısında qalanda yenə eyni yerə qayıdırdım: ibtidai sinif müəllimliyi. Çünki mənim üçün bu, sadəcə ixtisas deyildi.
Mən uşaqlarla işləməyi, onların dünyasını kəşf etməyi, bir hərfi öyrənəndə gözlərində yaranan sevinci, ilk dəfə özləri oxuyanda yaşadıqları qüruru görməyi istəyirdim. Mən istəyirdim ki, bir uşağın məktəb həyatının ilk illəri onun yaddaşında gözəl izlərlə qalsın. Və nəhayət, universitet həyatımın sonuna çatdım. Növbəti mərhələ MİQ imtahanı idi. Bu imtahan mənim üçün illərlə çəkdiyim zəhmətin nəticəsini görəcəyim ən vacib mərhələlərdən biri idi. İmtahanda 91.75 bal topladım. Sonra seçim mərhələsi başladı.
Seçdiyim vakant yerlər arasında Göyçay şəhər Vüqar Əliyev adına ümumi orta məktəb də var idi. Bu məktəbə qəbul olunmağım mənim üçün yeni bir başlanğıc idi. Lakin qarşıda başqa bir məsələ var idi: mən Göyçaydan uzaqda yaşayırdım və məktəb rəhbərliyinin məndən “Görəsən, həqiqətən bura gəlib işləyəcəkmi?” deyə narahat olması tamamilə başadüşülən idi. Amma mənim üçün məsafə qərarımı dəyişmirdi.
Çünki mən artıq nə istədiyimi bilirdim.
Müsahibə mərhələsindən də uğurla keçdim və seçdiyim məktəbdə müəllim kimi fəaliyyətə başladım. İlk günlərdə mənim üçün hər şey yeni idi. Yeni məktəb, yeni kollektiv, yeni məsuliyyət və ən əsası — ilk şagirdlərim. Amma çox keçmədi ki, bu yeniliklər mənim üçün doğmalaşmağa başladı.
Bu mərhələdə mənim üçün məktəb rəhbərliyinin dəstəyi xüsusilə dəyərli oldu. Məktəbin direktoru Sevinc Qasımova və direktor müavini Sehranə Məmmədova ilk gündən mənə böyük diqqət və qayğı göstərdilər. Yeni müəllim kimi qarşıma çıxan suallarda mənə yol göstərdilər, hər zaman dəstək oldular və özümü bu kollektivin bir parçası kimi hiss etməyimə şərait yaratdılar. Məktəb kollektivinin səmimiyyəti, rəhbərliyin dəstəyi və uşaqların hər gün mənə yaşatdığı kiçik sevinclər məni bu məktəbə daha da bağladı. Bəzən insanın yolunun əvvəlində ona verilən kiçik bir dəstək belə böyük bir motivasiyaya çevrilir. Mənə göstərilən bu diqqət və etimad isə işimə daha böyük həvəslə yanaşmağıma səbəb oldu. Buna görə məktəb rəhbərliyinə səmimi təşəkkürümü bildirirəm.
İlk vaxtlar “Mən burada işləyə biləcəyəmmi?” sualının cavabını zaman verdi. İndi isə mənim üçün daha fərqli bir sual var: “Mən bu uşaqlar üçün daha nə edə bilərəm?” Çünki müəllimliyə başladıqca başa düşdüm ki, bu peşə mənim düşündüyümdən də böyükdür.
Bir uşağın ilk dəfə əlifbanın hərfini tanıması, ilk sözünü oxuması, lövhəyə çıxarkən həyəcanlanması, düzgün cavab verəndə üzündə yaranan təbəssüm — bütün bunlar mənim üçün adi hadisələr deyil. Bəzən bir dərsin sonunda yorğun oluram. Amma uşaqların “Müəllim, sabah yenə dərsimiz var?” sualını eşidəndə bütün yorğunluğum keçir. Mən bu gün artıq əminliklə deyə bilərəm ki, müəllimlik mənim üçün sadəcə işlədiyim bir peşə deyil, özümü aid hiss etdiyim bir yoldur. Mən istəyirəm ki, şagirdlərim məni yalnız onlara hərfləri, rəqəmləri və dərsləri öyrədən müəllim kimi xatırlamasınlar. İstəyirəm ki, illər sonra geriyə baxanda “Mənim ilk müəllimim mənə inanırdı” deyə bilsinlər. Çünki ibtidai sinif müəllimi uşağın məktəbə açılan ilk qapısıdır. Mən də o qapıdan içəri daxil olan hər bir uşağın özünü güvənli, dəyərli və bacarıqlı hiss etməsi üçün əlimdən gələni etmək istəyirəm.
Bu gün mən yolumun hələ başlanğıcındayam. Qarşıda öyrənəcəyim çox şey, inkişaf etdirəcəyim çox bacarıq və toxunacağım çox uşağın həyatı var.
Mənim uğur hekayəm əslində 91.75 balla bitmir. Mənim üçün əsl uğur bir gün şagirdlərimin böyüyüb öz yollarını tapması və onların həyatında kiçik də olsa, yaxşı bir iz buraxa bilməyim olacaq. Çünki mən müəllim olmağı seçdim. Və bu gün deyə bilərəm ki, müəllimliyi seçməmişəm, sanki müəllimlik məni seçib. Bu yolun haraya qədər gedəcəyini bilmirəm. Amma bir şeyi bilirəm: mən bu yolda ürəyimlə addımlayıram.
Mənim hekayəm indi başlayır.





